Doğduğun Ev Kaderindir

DOĞDUĞUN EV KADERİNDİR

Göksu Parkında bir kız çocuğu, 

Su toplamış minnâcık avucu, 

Elleri kirli, giysisi yırtık, 

Yüzü, ayağı her yanı sıyrık 

Elinde rengarenk kalem satıyor, 

Gözlerde hüzün, içi kan ağlıyor, 

Yerdeki çırpınan kuşu görüyor, 

Eline alıp, sevgiyle okşuyor.

İnsan gariptir, çelişkili şeyler yapar, 

Kimisi çocuğa hoş, güzel sözler söyler, 

Kimi "utanmıyor musun dilenmeye" der, 

Kimi kalem alıp fazlaca memnun eder. 

Doğduğun ev kaderindir, sen seçmedin ki, 

Acımasız kaderini sen yazmadın ki, 

Anne babayı arayıp sen bulmadın ki, 

Bozulmuş dünyaya gelmek istemedin ki. 

                                                           Ali Doğan