Kıyıda Unutulan Zaman

Zaman, cebimde taşınan bir su lekesi
Kurudukça büyüyor
İnsafsız, dalgın.
Ellerime sığmayan bir çözülme bu.

Bir pencere var içimde
Dışarıyı göstermiyor
Ama her baktığımda biraz daha uzaklaşıyorum
İnsaftan vicdana doğru ve odak köylerine.

Sesler; kıyıya vuran bir şeyler gibi
Kimse toplamıyor onları
Her biri başka bir suskunluğun kabuğu.

Yürüdüğüm yollar kendisini siliyor
Adımlarım geriye düşüyor hep
Sanki ben, benden sonra geliyorum.
Medarsız, evhamlı.

Bir gölgeyi ödünç aldım akşamdan
Boyu bana uymadı
Kısalttıkça çoğaldı karanlık
Uzadı enikonu.

Ve bir yer var
Adı sanı konmamış, belki hiç olmayacak
Orada bekliyor işte bütün yarım kalışlar.

Oraya aitim biraz
Biraz değilim.

Var olmak için değil
Eksik kalmak için başlanıyor birazda.