Gizli Hakikat

Herkes vitrinlere bakar, 

Işıltılı

, övüldüğü yerlere. 

Göz kamaşır bir kere, 

Kör eder insanı o beyaz sahtelik. 

Oysa hikaye, lambalar söndüğünde başlar.

Çıt çıkmaz o zaman, 

Makyajı akar parıltılı caddelerin. 

Boyası dökülür o çok övülen sahnelerin, 

Ve geriye sadece çıplak bir hakikat kalır.

Çünkü ışık çeker insanı dışarıya, 

Gürültüye, kalabalığa, başkalarının gözlerine... Karanlıksa bir anne eli gibi Çeker alır seni o yorucu telaştan, 

Sarıp sarmalar kendi yalnızlığınla.

Korkma o koyu gölgeden, Asıl renkler orada gizlidir; Gündüzün göremediği yıldızlar gibi, 

Gözün görmediği, kalbin bildiği gibi.

Şimdi bırak yansın ve sönsün her şey, 

Bırak dağılsın o yapay aydınlık. 

Çünkü insan, 

Ancak kendi karanlığına cesaret ettiğinde 

Bulur içindeki sönmeyen o asıl ışığı.

.