Huzurlu Vadiler

Öyle bir yerdeyimki yeşilden

Huzurlu vadiler selâm eder gözlerime

Gözlerimin nurunda bir kuş konmuş

Dalında yuvası ağzında maması

Yapraklar fısıldar eski bir sırrı

Rüzgâr usulca okşar bu yorgun bağrı

Gurbet hikâyeleri silinir gider

Doğa kendi dilince yapar çağrıyı

Toprağın kokusu bağrımda tüter

Bir kuşun feryadı her dertten beter

Yeter ki şu gönül huzuru bulsun

Bir dalın gölgesi ömre de yeter

Sarmaşıklar sarmış eski çınarı

Gönül bu sükutta buldu pınarı

Dünyanın yükünü bıraktım orda

Gördüm yeşillikte gerçek imarı

Güneş süzülürken ince dallardan

Haberler getirdi uzak yollardan

Geçmişin izleri kalbimi yakmaz

Arındım kederden, gamlı hallerden

Yuvada bekleyen yavrular vardır

Ananın şefkati her şeye yârdır

Şu yalan dünyada sevgi olmasa

Koca dünya insana dar oğlu dardır

Derenin şırıltısı kalbime akar

Her bir yeşil yaprak umutla bakar

Doğanın koynunda kaybolan insan

Dertleri bir kalemde geride yakar

Gökyüzü bir başka mavi bu yerde

Huzur derman olur en derin derde

Gözlerimin nuru yeşile döndü

Hüzünler çekildi, kapandı perde

Yılmaz’ım bu vadi bir ulu nimet

Doğanın bağrında saklı hakikat

Sükutun sesini dinlemek gerek

İşte budur ruha en büyük rahmet