Yalnızlığın Dilemması

YALNIZLIĞIN DİLEMMASI

ömrün merhalesinde

kendimi arıyorum benden içeri

hiçlik makamını yaşayan yüce gönlüm

nicedir derin susuşlarda

ansızın geçen zamanın farkında

mavi umutları sürgünde, gönlü firarda

kırık ruhu en derin durgun sularda...

bu minvalde gelmeyecek olanı beklemek

iç burkan bir özlemden başka ne olabilir ki!

çok zaman geçti kendimle hemhal olmayalı

yaşanmamış sonbahar sonrası

bir defa daha mağlubum!

mağdur ve örselenmiş

inzivaya çekilmiş duygularım

gece gece yine depreşti

içimde hapsolan yarım kalan şiirlerim

kavruk gecenin karasından daha kara!

solgun gecenin sessizliğinde

feri sönük gözlerimin önünden tek tek

sımsıkı sarıldığım metruk hayallerim geçiyor

düşlerimin cezbedici güzelliği karşısında

hakikatın sisli yüzü karşımda kıs kıs gülüyor

ben ise iç çekerek hıçkıra hıçkıra ağlıyorum!

yaşamın anlamsız bir dönemecinde

ne günlerin, ne ayların, ne yılların hiçbir önemi yok

dinlediğim şarkıların türkülerin bile eski tadı yok

zaman aynı yerde donmuş sanki

her şey sıradanmış gibi görünüyor gözüme

hem itiraz da etmiyorum eskisi gibi

sabır taşı dersen epeydir çatlaktı, kırıldı

avutmuyor beni artık hiçbir şey

hayatı akışına bırakıyorum bu demde...

eskiden ne güzel mütebessim bir yüzüm vardı

mavi hüznümü saklayan

şimdilerde her şeyi ayan beyan görme diye

göz kapağı düşmüş, ölgün, donuk bakan

gözlerim var elem kederimi ele veren!

sıra dışı bir iklimde

yürek yakan hüzün sarmalı

sarıp sarmalarken beni kıskıvrak

kaybettim umutsuz umutlarımı

kıdemli olduğum kurşunî acılardan

her engel bir basamak, her yara bir imtihan

bu hayat denizinin en güçlü kaptanıyım

fırtınalar kopsa da, dev dalgalar vursa da

yorulsam da pes etmem savaşırım

yüreğimdeki kor ateşle...

yanık yüreğimdeki korunaklı sevgim

en değerli hazinemdi bir zamanlar

gönlümdeki cevhere gölgeler düştü düşeli

puzzle'ın en önemli parçaları giderek eksildi

ne yapsam dağılan parçalar dikiş tutmuyor

yap boz tahtasına döndü hayatım!

daralan zamanın kıskacında

kursağımda kaldı sevincim hevesim

karanlıkta gizlenen yüreğimde

unutulmaya yüz tutmuş hayallerimin

tam da veda arifesinde

suskunluğum boğacaktı beni bir kaşık suda

ölüme ramak kalmıştı neredeyse

içime kaçan nefesim tekrar geri döndü neyse...

AYLA CERMEN TÜFEKÇİ