Gramofon

GRAMOFON

Gramofonlar vardı, üzerinde ağır ağır dönen taş plaklar

Siyah plağın üzerine vuran ışığın şavkı nazlı nazlı yalpalar

İğnenin ucu hışıltıyla kazarken yüreğin çeltiklerini

Pirinç huniden aks aks yükselen eski bir feryat yankılar…

Ağır ağır dönerdi narin narin yalpalayarak

Işığın şavkı üzerinde gezinirdi aksayarak

Aşkların ilk kayıtlarıydı taş plaklara fısıldanan

Duygular yürekte kazınırdı o hışıltılı sesle karışarak…

Ağıtların nağmeleriyle tutuşurdu göğüs kafesi

Al yanaklardan ağır ağır süzülürdü katresi

Sessiz çığlıklar yükselirdi gramofondan

Dururdu dünya; o an tek dermandı ölümün nefesi…

Hey zaman! Yakıp da geçtin feryatlarla onca yılları

Şimdi derin dehlizlerde sızlatırsın o eski nasırları

Yürek metruke, kapısı kilit, gözler me’yus...

Hey mâzi yaktın beni! Şimdi hangi dehlizlerdesin ey deyyus?

(Sağlam)