Mükellef İnsan

Sınırı zorlama girmişken yola

Eli el tutmaya mükellef insan

Rızamız kıbleye düşkünüz kula 

Cana can katmaya mükellef insan

Dedikodu bitmez iffete bak sen

Yaşamak süresi saffete bak sen

Allah'ın katından affette bak sen

Gün be gün tütmeye mükellef insan 

Yok ki diyenlerin yolunu keser

Var ki diyenlerin rüzgarı eser

Ya Rab diyenlerin olmasın küser 

Güle gül atmaya mükellef insan 

Beşersin beşere öğüdün olsun

Gölgede duracak söğüdün olsun

Düğünün derneğin ağıdın olsun

Toprağa yatmaya mükellef insan 

Yârenî'yim; tasam musalla taşım

Dünyada kalacak ekmeğim aşım

Az çok anlayana bir arkadaşım...

Allah'a gitmeye mükellef insan!

Âşık Yârenî

Şiirin Hikayesi;

Çok bilmişlik yapmadan;

Sözüm Allah'a tapan ve Peygamber Efendimiz'i rehber olarak alan kullara değil. Allah bir demeyenleredir bu sözüm. 

Şöyle ki;

Kıbleye iki ayrı yoldan değil, tek yoldan yürüyenler kazanırlar. Bilmem anlatabildim mi?

O yol bazen dikenlidir, dikenle yaşamayı öğrenirsin. Fakat o diken, Gül kokulu Gül'e (s.a.v.) çıkıyorsa, işte o zaman sabrın hikmetini anlarsın.

Zaten inanmayana ne söylesem boş...

O hâlde candan inananlarla yürümeye, onlarla koşmaya devam! 

Safımızdan hakiki safa sonradan geçenlere selâm olsun. Öncesi dikenli olsada safımız hiç değişmedi çok şükür. Bilen biliyor da bilmeyene anlatmak böyle zor işte.

"Sözüm safsızlara!"