Karanfil Yanığı

Yine aynı terane başımda dönen

Otuz üç yıl genç kızlar büyüdü

Semaha durdu erkekler

Derin bir yaralı turna 

Avuçlarım terli

Alevi üflüyor biri

Ateşi har öteki

Benzin su yok

Kerbela değil

Madımak...

Bilir misin

Muhlisin yanık tezenesini

Hasretin türkü aşkını deyişlerini

Behçet bir şiir arasında

Altıok eşlik ediyor

Olmasaydı sonumuz

Böyle...

Gün ağardı/

Sönen alev kuruyan düş

Yanık tenler teşhiste

Dağa yaslanıyor bir ana

Engin başını duvarlar yanık

Sivas tanık güvercin telaşına

Ürkekliğine bir serçenin

Bittiği yerden başlar

Semah yandığı yerden

Türküler...

Sonsuz karanfil ağıdında

Unutursam dilim lal/