Benden Kalan

Kelimelerim;

Zihnimde oluşan imgeler, 

Milyarlarca elektron,

Acılar, korkular, nefretler ve sevgiler,

Kendi içinde kıvrılmış düşünceler,

Hepsi de büyük bir anafordan kurtulmuş,

Yoruldukça yorulmuş,

Ben imbiğinden süzülen heceler

Ve diziler,

Dizilmekteler,

Ben ifade etmekteler.

Her biri,

Bir ömrün izi,

Bir yaranın sızı,

Bir pişmanlığın közü,

Bir umudun son sözü,

Taşımaktalar.

Kimi zaman,

Bir mezar sessizliği,

Kimi zaman,

Bir çocuk kahkahası,

Kimi zaman,

İçimde kopan

Sayısız kıyametleri,

Saklamaktalar.

Suskunluğumun dili,

Yalnızlığımın eli,

Geçmişimin külü,

Yarınlarımın beli,

Olmaktalar.

Ben eksildikçe,

Onlar çoğalmaktalar.

Ben sustukça,

Onlar konuşmaktalar.

Ben kayboldukça,

Beni bulmaktalar.

Belki de ben,

Sandığım kişi değilim.

Belki yalnızca,

Kelimelerimin içinde

Yaşamaya çalışan,

Bir avuç heceyim.

Ve bir gün,

Ben toprağa karıştığımda,

Sessizce geriye kalan,

Ne yüzüm,

Ne sesim,

Ne de gölgem olacak.

Yalnızca,

Ben imbiğinden süzülmüş,

Birkaç kelime,

Birkaç dize

Ve onların içinde

Yaşamayı sürdüren

Ben olacağım.