Sn71

Gözlerim değmiyor gözlerine, ellerim tutamıyor ellerini, nefesimde yok kokun, kalbimde ise yokluğunun acısı yer etmiş. Hasret sarıyor bedenimi, kabzediyor ruhumu. Yediğim yemek haram, içtiğim su zehir oluyor. Uyku uyutmuyorsun geceleri... Olsaydın yanımda ne olurdu diye düşünüyorum hep. Sonra dalıyorum bir şekilde uykuya zorla da olsa kapanıyor gözlerim rüyamda görüp sarılma umuduyla. Sonra bir uyanıyorum rüyamda bile sarılamamışım. Daha çok özlüyorum o zaman, daha çok acıyor canım, daha çabuk doluyor gözlerim. İçime atıyorum. Susuyorum. Öfkeye dönüşüyor özlemin, ailemden çıkarıyorum. Sonra duruluyorum, ne zaman nasıl bu kadar sevdim diye soruyorum kendime. Şaşırıyorum. Geçiyor bir şekilde günler. Tecili istemeden bozdurup da askere gitmiş gibi saat, gün sayıyorum. Bir kahve yapıyorum, bir şarkı açıyorum, düşünüyorum. Anılar geçiyor gözümün önünden fark ediyorum ki en çok özleten şey güzel anların anımsanmasıymış. Tekrar yaşama istediğinin yüreğe doğması daha çok özletiyormuş seni. Sevenin sevdiğinden uzak ama kalplerinin bir olması kadar yorucu her şey. Neyse bu gün de geceye erdi. Bir gün daha yaklaştım görmeye gözlerini, bir gün daha yaklaştım. İyi geceler sevgilim.