Dört İklim İki Yokluk

Aile, mevsimleri yaşatır bize.

Varlığın hangi iklime düşeceği, tamamen şans...

Kışsa sığındığın o yuva,

Çok hırpalanır, çok üşürsün;

Isınmak da zordur, uyumak da.

Yazsa eğer, şanslısındır;

Ama bunaltır bazen o kor sıcak.

Kışlara özenirsin, ayazı hiç bilmeden.

Huzurun koynunda kavgalar,

Mutluluğun ardında anlaşmazlıklar...

Ailenin anlamını, yapayalnız kalıp

Sıcacık bir evde üşürken anladım.

Kapıyı çalınca gelen o yemek kokuları,

Balkonda şen kahkahalarla içilen çaylar...

Ters düşmeler, kırgınlıklar ve gönül almalar;

Meğer hayatın ilkleri ve sonlarıymış.

Hissiyatı siliniyor, anısı kalıyor yarına.

Bazen bir şarkı, bazen eski bir oyuncak

Çekip alıyor beni bugünden;

İçim yanıyor, gözlerim buğulanıyor.

Eskiden kapı kilitlemezdim,

Üstümü örtme telaşım yoktu.

Hasta olmaktan korkmaz, gönlümce yaşardım;

Sizinleyken uğramazdı bana korkular.

Şimdi kapıları birkaç kez kilitliyorum, baba.

Annemin üstümü örtmeyeceğini biliyorum.

Hasta olursam, kendimleyim...

Yine de bakmayın siz üzüldüğüme,

Yokluğunuzla da büyüttünüz beni.

İlkbahardı benim ailem,

Gidişinizle döküldüm, sonbahar oldum.

Bir daha ne zaman uğrar o bahar bana,

Bilmiyorum.

Çaresizim...

Sadece çok özledim.