Susku da Benim Çığlık da

Terk edilmiş düşlerim var benim ve en çok da kendimi terk ettiğim.

Günlerim var güftelere mazhar ve gecelerim var uykuya dalamayan ve bazı bazı sızan bir ilham var ansızın peyda olan.

Her sızı saz gibi tellerinden dökülüyor acı.

Her sezi ruh gibi melankolinin ihbarı ve mimarı.

Çekincelerim var en çok da kendimle ilintili ve ihbar edemediğim bir ben saklı içimde en derinde saklı gizim aşka olan inancımın da sönüp bittiği.

Oysaki ben aşktım aşikâr.

Şiarımdı aşk şair olduğum kadar.

Öznemle ve özlemimle girift duyguların haritasını çiziyorum elem kuşları sağımda ebabiller solumda ve omzumda koruyucu meleklerim yoksa bu güne kadar çoktan heder ve heba olup en başta kendimden çekip gitmiştim.

Sözcükler tohum gibi adeta bir tohum serpiyorum ki ruhumun atlasına sonra bir imge derken bir kelime ve işte büyütüyorum çocuklarımı çünkü nadasa aldığım aşkın ve sevginin hem ihbarıdır yazdıklarım hem de itibarı.

Ölümle sözleşen bir gül saklı ruhumda gel gör ki hayatı da terk edip bırakamadığı belki de ışıyan gözlerimdeki yıldızlardır beni kör eden ve işte duymazdan gelenlere verdiğim yanıttır her ışığı insanlara altın tepside sunduğum çünkü ışığın ta kendisi ve kaynağı da içimdeki rüzgârdır.

Bazen içime estiğim bazen üşüdüğüm bazen ısındığım.

Güneş de benim ay da sema da yeryüzü de belki de yüce Rabbin tezahürü olan ne varsa içimde büyüttüğüm ve sevgimi bilediğim kadar kelimelerin büyüsü ile.

Bir de büyümeyi reddeden çocuk yanım.

Belki de devasa bir büyüteç gibi kendimi inceleyip kendimi deşifre edip de şiirlere düşmüşken yolum ve işte tüm malzeme bende saklı sevdiğim kadar sevilmediğim ve tutunduğum her dalı da bilfiil benim kestiğim.

Ruh da benim aşk da yürek de ve ölüm de.

Önsezilerimi uyutamadığım kadar ruhumun bıçkın rüzgârında yeniden doğabilmenin de mucizesi ile müjdeler getirdiğim ya da kara haber ve ölümün teşrifini ertelesin diye kara melek yaşamayı her halükarda şiar edindiğim.

Renk de benim karanlık da.

Sevi de benim nefret de.

En çok da sevgisizlikten ettiğim nefreti sevgiye dönüştürebilme mücadelemdir aslında hayatta kalma amacım ve başarım.

Başarı da benim yenilgi de yanılgı da.

En çok kendimi yanılttığım en çok da yolumdan sapıp yine kendime döndüğüm ve kendimi şaşırttığım.

Gerçek de benim büyü de.

Kırkladığım tüm acılardan kendime inşa ettiğim cennetimde saklı tuttuğum cehennemi öteleyip de bir mucize eseri yaşadığımın ertesi yeşeren gönlüm de benim gönülsüzlüğüm de belki de en çok kendime yenildiğim kadar kendimi kazanma gayreti ile yaşayıp da yazdıklarım iken ruhumun tek gıdası elbet maneviyattan sonra.

Susku da benim çığlık da.

En çok da suskunluğumda saklı iken nidalarım…