Annemli Kışlar

Bacamız tüterdi sobamız yanıp,

Annemliyken seviyordum kışları.

Sıcak odalarda yatıp uyanıp,

Annemliyken seviyordum kışları.

Doğal gazsız ama doğaldı kendi,

Avlulu, müstakil evimiz şendi;

Sâde, mütevâzî, meskûn meskendi,

Annemliyken seviyordum kışları.

Saygısı sonsuzdu uysal mızmızın,

Sokağımızdaki erkeğin, kızın;

Suyu buz gibiydi tulumbamızın,

Annemliyken seviyordum kışları.

Demesi ne kadar kolay da dile,

Îzâhen imkânsız zorluğu bile;

Babam, iki abim, bir ablam ile,

Annemliyken seviyordum kışları.

Eşe dosta kapımız hep açıktı,

Güvenir bakmazdık kim girdi, çıktı;

Komşuluğu kentsel dönüşüm yıktı,

Annemliyken seviyordum kışları.

Misafirsiz bir günümüz yok idi,

Gelenimiz gidenimiz çok idi;

Gönlümüz hoş, muhabbete tok idi,

Annemliyken seviyordum kışları.

Asmamızın kıtlık değildi derdi,

Sarmalık yaprakla bol üzüm verdi;

Herkese helâldi, isteyen yerdi,

Annemliyken seviyordum kışları.

Mahalleye müteahhit dadandı,

Bir bilseniz ne vaadler adandı!

Yerler izale-i şuyuyla yandı,

Annemliyken seviyordum kışları.

Sâkinlerin sabırları taştılar,

Kul hakkı yiyenler haddi aştılar;

Dip, kıyı, köşeler betonlaştılar,

Annemliyken seviyordum kışları.

Apartmanlar mazimizi çaldılar,

Temelinde hatıralar kaldılar;

Neyimiz var, neyimiz yok aldılar,

Annemliyken seviyordum kışları.

Eskinin bülbülü, gülü başkaydı,

Kalın perde, ince tülü başkaydı;

Odunu, kömürü, külü başkaydı,

Annemliyken seviyordum kışları.

Yenilikler aciz nesil üretti,

Teknoloji örfsüzlüğü türetti;

Dizginlenen âr namûsu hür etti,

Annemliyken seviyordum kışları.

Böcekler ötmüyor, çiçekler soldu,

Meyveli bağ, bahçe binayla doldu;

Yaşlıya hürmeti gençlerin boldu,

Annemliyken seviyordum kışları.

Dünya hayatında vâdesi bitti,

Eceli âhiret yurduna itti;

Balkonlu katları görmeden gitti,

Annemliyken seviyordum kışları.

Şerif der ki: "Hiçlik için her şeyim,

Zamâne insanı Hanım'ım, Bey'im..."

Daha ne yazayım, ne söyleyeyim?

Annemliyken seviyordum kışları.

18 Kasım 2025

İzmir