Şeb İ Efruz

ŞEB-İ EFRUZ

Yıldızların tozunda, bulutların arasında,

Şeb-i münevverin adamıyım ben.

Düşlerimin ufkunda bir dünya kurarım,

Gündüzümü geceme katar da geçerim.

Ay yüzlü, yıldız gözlü, bulut saçlarınla sen,

Kimsesizliğime âsumandan inen meleğimdin.

-*-

Mehtap yüzünü aya emanet ettim bilesin,

Yıldız bakan gözlerini yıldızlarda sakladım.

Saçının her telini bulutlarda ördüm, sor;

Şeb-i Dilârâ'ya sor, hemdem-i leyle sor.

Ben seni karanlığın ışıklarında buldum;

Şeb-i Yeldâ'da gönlümün sultanısın sen.

-*-

Dağın zirvesinde kulübeme doğansın,

Yüreğimin kıpırdayan tek kelebeğisin.

Yalnızlığıma gökten inen meleğimsin.

Sor Şeb-i Zîbâ'ya sor, merd-i şebe sor.

Gündüzleri dürdüm, isteyene verdim;

Şeb-i Yekdâ'da gönlümün sultanısın sen.

-*-

Başım eğik gezerken ben,

Bir Tûba ağacı altında gözlerin yaşlıydı.

Hüzün gecesinde etrafa nur saçardın;

Beni meftun eden o yaşlı gözlerindi.

Gecenin sırrında kulübeme götürdün beni;

Tûba'nın gölgesinde zamanı unuttum.

-*-

Kulübemde tek başıma kalan yine ben,

Eli koynunda gecelere asılı kalan yine ben.

Kelebekleri bir bir yitiren yine ben.

Gözlerinin yaşında sele kapılan yine ben.

Işıksız gökyüzünde gecemi kaybeden yine ben;

Gece boyu Tûba ağacına koşan yine ben.