Bol Kepçe Şiir Lokantası

‘’Delirdiğim altyazı şimdi bütün aynalarda

Vazgeçtim sonunda hep tura gelen uğur paramdan.

Hikâyem ucuz, romanım basmakalıp

Pembe kağıtlar aldım

Hayatıma bir ölüm yazacağım

Bir ölüm, pek de inandırıcı olmayan

Yazık hiçbir şair bir çiy tanesi kadar bile sızamadı kâğıda

Kayıp şiirlerim gül resimleridir şimdi.

Yazık bir son mektup bile bırakmadan gitti’’(Didem Madak)

Sırtını sıvazlamalı mıyım kaderin hana bana çingene gülücüğü gönderen Esma Kadının yazgısına d/okunmalı mıyım usulca?

Sözcükler ibrikten geçerken

Ve şehir Ağustos sıcağını tasdiklerken

Ölüm müdür yoksa sırdaşım belki de bir ön sözü kucaklamalıyım

Sona daha vakit var madem

Ve bir maden işçisi gibi içimden çıkan kok kömüre midir isyanım?

Yak, yak dinmeyen ateş

Yaz, yaz sonlanmayan ilham

Serkeş bir tanrıyı oynayan ağustos böcekleri

Yok yok Ağustosu sevemedim gitti

En delişmen sıfatı ağırlarken yüreğimde

Solmayan bir anne hasretiyle

Böğrümdeki acı değil açamadığım bacakları pergelin

Hep ama hep dar açıya tekabül eden

Sonsuzluğun röntgenini çektim sonunda az evvel

Azıcık şiir bir bardak çay

Pekişen hararetim bir somun da ekmek

İçim kıyılırken her nasılsa geçiştirdiğim

Soframa buyur ettiğim her sözcük her dize her name

Başköşede şiir yanlarda nesir

Kodaman hayallerin de erbabı iken bendeniz şair

Ve işte kamaşan gözlerime sunduğum şölen

Bol kepçe şiir lokantası

Bir yazana bir bedava

Nasıl ki hizmettir ruhun yongası

Gönül rotam ve ölümle dans eden mevsim gibi

Evhamla kaçışan o yaşlı kadın

Ve işte çocuğunun elini tutan sevgili anne

Her deminde şiirin

Derdime eşlik eden vecizelerin

Diz dize dizelerle

Bol kepçeden şiir lokantası

Bir okuyana bir de benden kampanyası

Oysaki ben yazmayacaktım tüm bunları

Eh, o kadar da olur

Ne de olsa yaz sıcağı ve de ağustos güneşi geçmişken başıma

Beklerim efendim şiir soframa…