Şiirler Benim Tek Servetim

Tütün kokan göğe sokuluyorum gün ertesi yatıya kalan çocukluğumun da yakasını iliklerken:

Eh, ne de olsa edepli olmayı annemden öğrendim gerçi iki yakam bir araya gelmese de dertler düşmese de yakamdan düzgün ve de formunda olmalı acılarım ve hüzün.

Delifişek temennilerim var misal mi?

Yeniden doğmak ama ölmeden.

Ya da ölmek bir günlüğüne gidip de cenneti koklamak

Ve selam vermek en çok da anneme

Hatta tutup da elinden çekip getirmek:

Hah, o zaman görürdüm ben ahvalimi

Milletin ağzı torba değil ki b/üzülsün

Ne de olsa her insan kendi bacağından kendi hüznünden sallandırılıyor darağacına.

Başka temennim mi?

Ne fark eder ki bu saatten sonra

Belki en çok yediverenlere öykündüğüm

Ve de çocukluğumun ölmediği zamanlara teşrifim

Tavaf ettiğim kadar da evreni kalp gözümle

Arşı alaya çıkan cennetim ki

Kendi yerleşkem kendi semtim kendi şehrim

Şiirlerse püskülü yüreğimin

Ya da domdom kurşunu

Belki de katıksız hayallerimi şiire serdiğim

Demem o ki:

Şiirler benim tek servetim.

Delicesine sevebildiğim misal

Yeniden yeniden bu denli sevebilir miyim?

Ya da karşılığı altın tepside mi bakır cezvede mi?

Alaşağı edilmiş yüreğimin onca serpintisi

En azından evrenle uzlaştığım

Sevilme kaygılarımı uzaklaştırdığım

Rabbim sevsin yeter ki beni bir de ben beni

Şehre gelince şiirin de hikâyesinde saklı o gizemi

Ve işte serdim hayal âlemimi

Şiirin ve de şehrin ayaklarına

Yaktım da tüm köprüleri

Ve yakardım sadece ama sadece Rabbime

Aşkın evrelerinde boyut atladım ve dokunduğum

Hem kalbime hem kabrime

Savundum ve avundum kendi halimde

Yaşamakla iştigal

Duyguların ve şiirlerin ecesi olmaya meyyal

Ve tüm hayallerim

Hız kesmeden kalemim ile iştigal

O halde selam olsun şehre ve de tüm kardeş şehirlere

Selam olsun şiire ve tüm âleme

Hayalin en güzeli saklı iken de Rabbin hikmetinde bereketle…