Kendimden Yorulmuşum

Ölmek midir zor olan yoksa yaşamak mı?

Ne derler bu devirde iyiye, ahmak mı?

Geçer günler, ölmedik lakin yaşadık mı?

Usandım şu canımdan, tatsızım tuzsuzum...

Temiz kalanlar kadar yükü ağır var mı?

Kurulacak hayal, zerre heves kaldı mı?

Gülmeyi unuttum, nasibimde efkar mı?

Meğerse en çok da kendimden yorulmuşum...

Bedenen genciz peki ruhen ihtiyar mı?

Susmaz oldu kafam, bilmem çaresi var mı?

Bu amansız gürültü, ömürden çalar mı?

Hakkı gözetirken, kendimi unutmuşum...

Fani oyalar, ahirete gayret var mı?

Gaflete kapıldık, gönülde nur kaldı mı?

Her şey yalan, ölümden has hakikat var mı?

Dünyaya aldanıp, Hak yolda kaybolmuşum...

Dünya denen hanede insan hiç doyar mı?

Sustuğum nice derdi, bir gönül duyar mı?

Huzurun yeri, ölüm ötesi diyar mı?

Meğerse kendime ne çok soru sormuşum...

Hep bir özenti, kafa dengimiz kaldı mı?

Sessizliğin dilinden anlayan çıkar mı?

Her susuş cidden acizlikten sanılmalı mı?

Gürültüler arasında ben artık suskunum...

Hasan ÇAPAR