Eylülün Gölgesinde

Hayat başlarken baharımda,

toprağımda çiçek açar.

Leylak kokusundan mest olurken vücudum

yerde kobra, yılan deliğinden çıkar.

Güneşin yaz sıcağı, kurak mevsim vururken,

insan olmayan irfan, riyanın yüzü görünür.

Eylül adın senin,

Eylülde gel, serinleten yanıma,

Eylülde gel, sevda yüklü tenime;

çatlayan toprağımda, arıyorum insan.

Hayat bir karmaşa,

bilinmezlik kuyusunda girdabına kapılır,

Eylül adın senin

boğulursun bedeninde.

Arif olmak, hayatı parmaklamak, içine almak…

Eylülde gel okul yoluna,

okunan saat koluna

beyaz siyah karışır,

gri olur insan.

Eylül adın senin

Eylülde gel yapraklarını dökmeye,

gazellerin görmeye

Hazanda gel, onurları kurmaya.

Yukarılardan yağan beyaz kanatlı kelebek,

çok narin konuyorsun

yerde yatan kefenime.

Eylülde gel…

Eylül adın senin

serinleten yanıma,

sevda yüklü tenime.