Eylülün Gölgesinde

Hayat başlarken baharımda,

toprağımda çiçek açar.

Leylak kokusundan mest olan vücudum

yerde kobra, yılan deliğinden çıkar.

Güneşin yaz sıcağı, kurak mevsim vururken,

insan olmayan irfan, riyanın yüzüdür görünen.

Eylül adın senin,

Eylülde gel, serinleten yanıma,

Eylülde gel, sevda yüklü tenime;

çatlayan toprağımda, arıyorum insan.

Hayat bir karmaşa,

bilinmezlik kuyusunda girdabına kapılan,

Eylül adın yürüyen yolunda

Arif olmak, hayatı parmaklamak, içine almak…

Beyaz siyah karışır,

gri olur insan.

Eylül adın senin

Eylülde gel yapraklarını dökmeye,

gazelleri görmeye

Hazanda gel, onurları kurmaya.

Yukarılardan yağan beyaz kanatlı kelebek,

çok narin konuyorsun

yerde yatan kefenime.

Eylülde gel…

Eylül adın senin

serinleten yanıma,

sevda yüklü tenime.