Ayrılık Ayı

Âşık Veysel’e sormuşlar:

“Üstad, dünyadan ne anladın?”

“Say ki bir pazar yeri dolaştım, üç metre bez aldım, gidiyorum.”

Gözünü açıyorsun: “Doğdu.”

Gözünü kapatıyorsun: “Öldü.” diyorlar... İşte bu göz kırpışa “ömür” diyorlar...

“Ölüm şairi” olarak bilinen Cahit Sıtkı Tarancı:

“Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.

Dante gibi ortasındayız ömrün.”dese de kırk altı yaşında vefat etmiştir. Ayrıca, İlahi Komedya’nın yazarı olan İtalyan şair ve düşünür Dante ise elli altı yaşında vefat etmiştir.

Hayatımız boyunca neyin peşinden koşuyoruz? Mutluluğun, aşkın, paranın, şöhretin, malın, mülkün... Biz bunların peşindeyken, ölüm ise bizim peşimizde,hangisini götürebiliyoruz? Hiçbirini.

Haberleri izliyorum; yol kavgasından tutun da “Bana niye yan baktın?” diyerek birbirlerini inciten, yaralayan, hatta cinayet işleyip hapishanelere düşenlerin hikâyeleriyle dolu.

“O yol senin, bu yol benim...”

“Önce ben geçeceğim...”

“Şeyine bakacağına önüne bak, geçiş hakkı benim.”

Beş dakika sonra varın varacağınız yere,beş dakika önce varınca başınız göğe mi erecek, yoksa ömrünüz mü uzayacak?

Yol, dağ, taş, can, beceri, bilgi... Söyler misiniz, hangisi sizin de kafa tutuyorsunuz? Neyinize güveniyorsunuz  ve güvendikleriniz kimin elinde?

İnsanın kendi bedenine hükmü geçmezken, başkasına nasıl sözü geçsin? Uykusuzluğu yenin, açlığı yenin, yorgunluğu yenin; dolaşım veya boşaltım sistemlerinizi durdurun, organlarınızın yerini değiştirin...

Eylül, edebiyatımızda “ayrılıkların ayı” olarak anılır. Yapraklar sararmaya başlar, otlar kurumaya, talebeler ellerine valizlerini alıp gurbetin yoluna düşer, havalar serinler, tatiller biter, leylekler göç eder...

Ne kendinizi ne de başkasını gereğinden fazla önemsemeyin; hepimiz derin bir uykudayız, bir gün mutlaka uyanacağız.