Tutsak

Aynı gölgeler düşüyor her defasında. Zaman, parmaklarımın arasından dökülen kum, 

Ne giden geri gelir, ne kalan bulur huzur

Kimseler varmıyor aradığı durağa.

Tutsak olduğunu bilen varmı burda.

Boşuna dönüyor dünya 

Aynı yere geliyor her defasında

Bir çemberin içine hapsolmuş canlar

Ölene ne oluyor düşünüyor kalanlar.

Hangi alemler vardır kimbilir

Sonsuz göklerin ardında

Hedefinden hiç şaşmıyor dünya

Bir kez yörüngesinden çıksa ne olur

Bu çemberi terk etsek ne olur

Koruyucu kalkanımız olmadan 

Bitiş mi başlar, yoksa özgürlük mü

Boşluğa dökülse bütün gizemler

Kırılsa zamanın çizdiği çizgiler

Kurtulsa ruhlar kafesten

Bedensiz bir varlık olarak ebedyen

Sıyrılsak etten kemikten.

Sonra yavaşça aralansa perde,

O sonsuz göklerin gerçek yüzünde

Süzülsek o hayel dehlizinde

Belki oradadır aranan durak,

Belki de özgürlük yalnızca yok olmak.

Mustafa yaman

01 eylül 2026