İki Kat Üşüyorum Af

Önce yok oldun,

Sonra kayıpsın.

Ben de korkuyordum;

Bir gün ararsın,

Bana güzel sözler söylersin.

Bir vedaya gömülmüş güzel sözler:

"Beni hep sevmişsin,"

"Beni hep sevecekmişsin,"

"Mutluluğu hak ediyormuşum..."

Sen yokmuşsun;

Ve ben mutluluğu hak ediyormuşum,

Öyle mi?

Artık bu sözler neye yarar ki?

Ben hâlâ dalgınım

En derin yerimde.

Ve dışarıda baktığım her yerde,

Ve arka sıralarda çizdiğim 

her karalama resimde,

Hâlâ senin

ela bakışlarına düşüyorum.

Ve düşünüyorum:

Sana başkası sarılıyor,

Bana başkası sarılacak;

Ve birden buz kesiyor bu dünya,

Artık iki kat üşüyorum...