Zulme Karşı Vicdan

Vicdan ülküsü;

Hakk’a sadakat, mazluma şefkat, zalime karşı şecaat ve emanete vefadır. İnsan, vicdanını susturmadıkça hakikatten kopmaz.

ZULÜM KARŞISINDA VİCDAN

Mahiyetin sükûnet hengamında değil, çetin imtihanların girdabında görev alır. Menfaat ile hakikat karşı karşıya geldiğinde lisanın değil, vicdanın hükmü bariz olur. Zulüm meydanında dili lal, mazlumun feryadı karşısında nazarı âmâ olanın sükûtu, ekseriya tarafsızlık değil, mesuliyetten firardır.

Bizim irfanımızda merhamet, yalnız rikkat değil, mazluma penâh, muhtaca melce, hakkı gasbedilene himaye olmaktır. Kuvvet karşısında serfürü etmeyip adaleti ikame etmek, vicdanın en ulvi vecibesidir. Zira mefkure, menfaatin başladığı yerde nihayet buluyorsa, orada sadakatten değil, şahsi hesaptan bahsedilir.

İnsanın hüviyeti, söylediği kelam ile değil, müşkül zamanda muhafaza ettiği mukaddesat ile tebellür eder. Kendi derdini cihanın merkezine koyup mazlumun ahını hafife alan gönül, vicdan terazisini zayi etmiştir. Milli ve manevi şuur ise “ben”in dar mahbesinden sıyrılıp “biz”in ufkuna erişmektir.

Şahitlik bir emanettir; görüleni inkar, duyulanı ketmetmek vicdanın geri çekilmesidir. Lakin mücadele de kin ve hiddetin esiri olmak değildir. Asıl dirayet, zalime benzemeden zulme karşı koymak, öfkeyi adaletin, kudreti hakkaniyetin emrine vermektir.

Nihayetinde makam zeval bulur, şöhret silinir, servet tükenir. Baki kalan, insanın ardında bıraktığı nam, amel ve emanettir.

Saygılarımla 

Âlemî