Uyuyan Sınıf On Dokuzuncu Bölüm

UYUYAN SINIF

“Sınıfta kalanların değil hayatta kalanların sınıfı

19.BÖLÜM

YAZAN: OĞUZ BATIN

Gece boyunca kimse uyuyamadı.

Cumhuriyet Lisesi’nin altında gördükleri şeyler, Uyuyan Sınıf’ın aklından çıkmıyordu. Rüzgar sabaha kadar elindeki eski fotoğrafa baktı durdu.

“Baş Gözetmen: Tahir Solak”

Bu isim kafasını kemiriyordu.

Sabah olduğunda hava griydi. Şiddetli yağmur İzmir sokaklarını boşaltmıştı. Okulun bahçesi çamur içindeydi. Cumhuriyet Lisesi ise sanki her zamankinden daha kasvetli görünüyordu.

Uyuyan Sınıf üyeleri erkenden spor salonunda toplandı.

Kerem hâlâ gergindi.

“Ben dün gece gördüğümüz şeylerin insan olduğuna inanmıyorum.”

İbo hemen karşı çıktı:

“Saçmalama oğlum, hayalet mi vardı yani?”

Doğu düşünceli şekilde konuştu:

“Belki biri bizi korkutmaya çalışıyordur.”

Ama Tufan sessizdi.

Rüzgar ona baktı.

“Sen niye konuşmuyorsun?”

Tufan derin nefes aldı.

“Çünkü ben o Tahir Solak ismini biliyorum.”

Herkes ona döndü.

“Nasıl yani?” dedi Kerem.

Tufan yavaşça:

“Dedem eski bir öğretmendi. Yıllar önce bana Cumhuriyet Lisesi’nde görev yapan çok sert bir müdür yardımcısından bahsetmişti.”

Rüzgar dikkat kesildi.

“Adı Tahir Solak mıydı?”

Tufan başını salladı.

“Dedem onun için ‘okulun karanlık adamı’ derdi.”

Salonda sessizlik oluştu.

İbo yutkundu.

“Bu iş iyice korku filmine döndü.”

Tam o sırada spor salonunun kapısı açıldı.

İçeri Mesut Öğretmen girdi.

Ama yüzü bembeyazdı.

“Elinizdeki fotoğrafı bana gösterin,” dedi.

Rüzgar fotoğrafı uzattı.

Mesut Öğretmen fotoğrafı görünce bir anda olduğu yere çöktü.

“İmkânsız…”

“Ne oldu hocam?” dedi Doğu.

Mesut Öğretmen titreyen sesiyle konuştu:

“Bu adam… benim dedem.”

Herkes dondu kaldı.

“Ne?!”

Mesut Öğretmen gözlerini fotoğraftan ayırmıyordu.

“Tahir Solak benim dedemin ismiydi.”

Bir anda spor salonunun içindeki hava ağırlaştı.

Kerem şaşkınlıkla:

“Ama hocam… bu fotoğraf 1963’ten.”

Mesut Öğretmen başını salladı.

“Biliyorum.”

Rüzgar dikkatle sordu:

“Peki dedeniz ne iş yapıyordu?”

Mesut Öğretmen cevap vermeden önce derin nefes aldı.

“Cumhuriyet Lisesi’nde psikoloji araştırmaları yürütüyordu.”

İbo’nun ağzı açık kaldı.

“Psikoloji mi?!”

Mesut Öğretmen başını eğdi.

“Ailem bu konuları hiç konuşmazdı. Ama çocukken bir kez gizlice eski notlarını görmüştüm.”

“Ne yazıyordu?” dedi Tufan.

Mesut Öğretmen’in sesi kısıldı:

“İnsan zihninin korkuyla nasıl kontrol edileceği…”

Bir anda salonun ışıkları gidip geldi.

“CIZZZT!”

Herkes irkildi.

Ve tavandaki hoparlörden aynı boğuk ses duyuldu:

“Geç kaldınız…”

Kerem bağırdı:

“Yine başladı!”

Hoparlörden kısa bir kahkaha yükseldi.

“Gerçek artık uyanıyor.”

Sonra ses kesildi.

Mesut Öğretmen korkuyla geri çekildi.

“Bu sesi biliyorum…”

Rüzgar hemen sordu:

“Kim bu adam?!”

Mesut Öğretmen cevap veremeden okulun dışından çığlık sesleri geldi.

“YETİŞİN!”

Hepsi hızla bahçeye koştu.

Öğrenciler panik içinde bir noktaya toplanmıştı.

Bahçenin ortasında büyük Cumhuriyet Lisesi bayrağı vardı.

Ama bayrağın direğine biri kırmızı boyayla dev bir yazı yazmıştı:

“UYANMA VAKTİ GELDİ.”

Sabri Amca korkuyla:

“Bunu gece kim yaptı böyle?!”

Tam o sırada Kerem yukarıyı gösterdi.

“Oraya bakın!”

Okulun çatısında siyah kapüşonlu biri duruyordu.

Aynı maskeli adamdı.

Rüzgar öfkeyle bağırdı:

“Dur!”

Ama adam kaçmadı.

Sadece aşağı baktı.

Ve yavaşça maskesini çıkardı.

Herkes nefesini tuttu.

Çünkü maskenin altındaki yüz…

Mesut Öğretmen’e inanılmaz derecede benziyordu.

Mesut Öğretmen geriye sendeledi.

“Hayır… olamaz…”

Adam hafifçe gülümsedi.

“Beni tanıdın mı kardeşim?”

Bir anda herkes dondu.

Mesut Öğretmen’in gözleri doldu.

“Sen… sen öldün sanılıyordun…”

Adamın yüzündeki gülümseme büyüdü.

“Bazı insanlar gerçekten uyumaz Mesut…”

Ve o anda çatının kenarından aşağı atladı.

Öğrenciler çığlık attı.

Ama yere düştüğünde ortada kimse yoktu.

Sanki havaya karışmıştı.

Yağmur hızlanırken Cumhuriyet Lisesi’nin bahçesinde herkes korkuyla birbirine bakıyordu.

Ve Uyuyan Sınıf ilk kez şunu düşünmeye başlamıştı:

Belki de karşılarındaki şey sadece insan değildi…