Paradoks Sıfırın İnşası

seni ilk kez hatırlıyorum  

hafızam  

hiç yaşanmamış bir anın  

eksik geometrisidir şimdi  

zamandan bir şey düşer  

ve adı “şimdi” olur  

ben susarak söylüyorum çoğu şeyi  

kelimelerin desibeli azaldıkça  

sessizlik büyür  

mutlak olan her şey gibi  

fazla gürültülü  

bir harf kendine değdiği anda  

artık kendisi değildir  

tıpkı seni sevdiğim anda 

seni yitirdiğim gibi  

yokluğun yanımda dolaşıyor  

dışbükey bir aynada çarpışıyoruz  

sen gittikçe yaklaşıyorsun  

ben yaklaştıkça eksiliyorum  

sen yalansın belki  

ya da ben doğruyu taşıyamıyorum  

bu dize doğruysa biri susmalıydı  

sustuğuna göre, sustum  

doğru yanlışı içine alıyor  

yanlış doğruyu yutuyor  

ve biz hâlâ  

kendi içimizde  

açık bir devre gibi  

yanıp sönüyoruz  

seni ilk kez hatırlıyorum…  

L : ¬ L

(başa dönünüz)

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)