Ölüm Güvercinleri

gölgemdi belki de bana sığınak

yağmurdan arta kalan toprak kokusu

anlatır insanın puslu manzarasını

yansıtan çehresinin kara kutularını

damarlarımızın arasından sızan taze kanı

kemiklere giydirilen etin hayret makamı

görmek için bakmak gerek her zaman 

yıkan yüreğinden bağrı delen okları

aynalarda kaybolan aksimdi bugün

yahut zincirler boşalmıştı ellerimizden

kirlendi ruhumuz kuytu köşelerde

ben neyim? 

bizi sarıp sarmalamakta olan dünya nicedir?

akibetinden habersiz çalar yine aynı türküyü habersiz

kuzularda kurtları dost bellemiştir

yılan ve akreplerde ışıksız ışıklar

kasırgalar kopar tufandan önce

yıldızlar seyre dalar sessizce

Buzların üşümekten titrediği zamanlar

ateş yanmaktan köz olur şafakta

zaman kendi zamanını hatırlatır mezarlara

vakitsiz susar yelkovan

ve sabahın köründe yürümek

iyi gelir insan olan insana

kuşlar yine aynı şarkılarını söyler

hışırtısında güneş saklı dallarda

ufuktan yeni bir hayat doğar

kirli düşlerden uzakta temiz yeni umutlar

körlerle körebe oynamak sızısı

unutturur dün nasıldı, yarın neydi?

hatırlatır dipsiz uçurumu ensemizden 

deniz yine aynı denizdir

güneş bir başka goncalıkta çiçek açar

gökyüzü her zaman bir başka güzel

yine bağrını açmıştır sayfalar

eli kanlı bıçaklı mürekkepli serin sular

demir kızdırılmış, havan dövülmüştür

ateş böcekleri serseri duygulardan arı

gecenin kuytusunda aydınlatmak

arınmak sessizce ve kardeşçe

nedir nicedir aldatan bu coşkun nehir

dişlerimizin arasından çıkan kıvılcım

serseri emeller ve kaygılar zindan bize

bak ellerimde gönüllü kelepçeler

üstelik pişkin ve uzak

uzaklaşan yakın, yakınlaşan ırak

toprak yine aynı toprak

hatırlatır insan ki eşrefi mahlukat

kulaklarımda babamın şizofren mırıltıları

kazanırken ben kendime bakarım

bir yabancıya bakar gibi korunaklı

şakaklarımda karlı serin sular

beynimde çınlayan çıngıraklı vesveseler

göğsümde sarsılmaz zırhım var

aklımda tefekkür parıltıları

yüreğimde dalgalanan engin güneş

hatırlatır Abdullah b. Revâha'nın cesur günlerini... 

kışları bahara çevirir nurlu sular

düşene el uzattıkça yükselir insan

kendi düşünce uzanır bir başka el

belalarda defolur senden habersiz

gözler bir başka görür keskinleştikçe

yıllardan arta kalan maziler karışık

lakin sabır ve el emeği kuşağı

bağlandıkça insana o vakit 

kardan beyazdır ölüm güvercinleri