Sensizliğe Alışamadım

Alışamadım sensiz geçen yıllara,

Alışamadım sessiz kalan odalara,

Sesin yok, nefesin yok yanımda,

Gözlerim alışmadı sensiz sabaha.

Gece çöker, hasret düşer içime,

Adını yazarım buğulu camlara,

Bir umut saklarım her gece gönlümde,

Belki dönersin diye bakarım yollara.

Dön artık, bu gönül sensiz neylesin?

Sensiz açan güller nasıl gül eylesin?

Her gece adını anar bu yüreğim,

Dön artık, hasretin beni tüketmesin.

Penceremde sabah sensiz doğuyor,

Geceler uzadıkça içim yanıyor,

Bir tek senin yolunu gözlüyor gözlerim,

Bu garip gönül hâlâ seni arıyor.

Bekledim yıllarca, umudum bitmedi,

Gönlüm senden başka kapıyı bilmedi,

Ne olur duy artık bu sessiz feryadı,

Sensiz bu hayatın tadı kalmadı.