Alıştım

Duyarsan ağlama güzel sevgilim,

Ben sensiz geceler geçirmeye alıştım,

Bazen bir sokakta, bazen rüzgârda,

İsmini sessizce söylemeye alıştım.

Dediler, “Boş ver, unutursun bir gün,”

Bilmezler kalbimde dinmeyen hüznü,

Ben seni kaderim diye sevmişim,

Kırık hayallerle yaşamaya alıştım.

Ne baharlar geldi gönlümün üstüne,

Ne yağmurlar yağdı gözümün yerine,

Sen gittin, ben kaldım bu garip şehirde,

Bir yudum hasretle avunmaya alıştım.

Belki bir gün geçer içimdeki sızı,

Belki unuturum gözlerindeki yazı,

Ama ne olursa olsun sevgilim,

Seni uzaktan da sevmeye alıştım.