Ağladı Yine

Ayrılık ateşi düştü özüme,

Yan dedi gözlerim, ağladı yine.

Bir alev rüzgârı çarptı yüzüme,

Sön dedi gözlerim, ağladı yine.

Yüce dağ başında boranım, karım,

Bu gidişle bahar gelmez, korkarım.

Ne zaman başladı, dinmez efkârım,

Dün dedi gözlerim, ağladı yine.

De hele, ben miyim terk edip giden?

Bir veda etmeden gittin aniden.

Yaralar içinde kalan bu beden,

Kan dedi gözlerim, ağladı yine.

Nafile yoruldum, yolların ırak,

Bağların bozulmuş, toprağın kurak.

Dedim ki neredir yolcuya durak,

Han dedi gözlerim, ağladı yine.

Bahar seli gibi coşar çağlarım,

Yaramı kezzapla közle dağlarım.

Kuytu köşelerde sessiz ağlarım,

Ben dedi gözlerim, ağladı yine.

Maziye bir baktım, ah, neler ettin!

Ettin de vallahi canıma yettin.

Velhasıl, zamansız terk edip gittin,

Sen dedi gözlerim, ağladı yine.

Ne aradın ne de sordun bir kere,

Bitti artık sana verdiğim süre.

Çektim ellerimi geldiğin yere,

Dön dedi gözlerim, ağladı yine.

Bilesin, gururum aşkımdan yüce,

Yüreğin korkakmış, varlığın cüce.

Yaktım resimleri artık bu gece,

Son dedi gözlerim, ağladı yine.

Meryem Keskin

Kaleme alınış tarihi: 28.07.2026..