İçimdeki Sonsuzluk

dünyanın bütün sesleri çekiliyor içimden,

zaman, kendi gölgesine yaslanıyor

ve ben

ilk kez duyuyorum varlığımın sessizliğini.

neyim ben?

bir avuç toprağın

kendine anlam arayan hâli mi,

yoksa zamanın ötesine açılan bir pencere mi?

düşünüyorum…

varlık neden var,

yokluk neden böylesine yakın?

bir yıldızın ışığı sönerken

içimizdeki hangi karanlık aydınlanır?

aklım sorular biriktiriyor,

her cevap yeni bir kapı aralıyor.

geçiyorum kapılardan,

ardımda bıraktığım benliğim

her eşikte biraz daha küçülüyor.

aynı özden yaratılmışız yıldızlarla,

aynı sırra dokunuyor

bir yaprağın düşüşü,

bir çocuğun ilk nefesi,

bir insanın son duası.

ve ölüm…

bir son değil, 

başka bir eşiğin ardındaki sır…

ömrün kıyısında anlıyorum: 

tefekkür, 

düşündükçe kendi sınırlarını görmek,

bilmediğinin önünde eğilmek,

sessizliğin içinde

kalbin gözlerini açmaktır.

gökyüzüne bakıyorum,

sonra içime…

ve ilk kez

hakikati avuçlarımda tutmak yerine

ona açılmayı öğreniyorum.

Seğmenoğlu (Dr.Osman Akçay)