Pastalar Diyarı

‎Uzun yıllar önce Pastalar Diyarı'nda tatlı mı tatlı, güzeller güzeli bir kız yaşamış.

‎Ayşin, ormanda arkadaşlarıyla oyun oynarken birden güzel kokular hissetmiş. Ormanın derinliklerine doğru yürümeye başlamış.

‎O kadar çok yürümüş ki sarmaşıkların arasında, kokunun geldiği yöne doğru ilerlerken birden kendisini rengârenk pastadan evlerin ve ağaçların olduğu bir yerde buluvermiş.

‎Nereye geldiğini anlamayan Ayşin birden korkuya kapılmış. O kadar yorgun ve o kadar açmış ki ağacın kenarında dinlenmek isterken uyuyakalmış.

‎Hemen yan tarafında, frambuazlı ağaç şekerleme yaparken uyanmaya başlamış.

‎— Bu küçük hanım kız da kim?

‎— Ne kadar da tatlı uyuyor...

‎Hemen ardından diğer taraftaki çikolatalı mantar da uykusundan uyanmış ve konuşmaya başlamış.

‎— Hadi, bu güzel kızı uyandıralım, demiş.

‎Sonra frambuazlı ağaç kaşlarını hafifçe çatarak:

‎— Hayır, dur! Sakın uyandırma!

‎— Baksana, ne kadar güzel uyuyor.

‎Daha sonra çilekli pastadan ev:

‎— Hadi, uyandırın da bana gelsin. Ona pastalar ikram edeyim, demiş.

‎— Ne isterse, nasıl bir pasta isterse hazır, demiş.

‎Çikolatalı mantar yüksek sesle bir kahkaha atmış.

‎— Hah hah hah!

‎— Akıllım, burada her yer zaten pastadan. İstese her şeyden yiyebilir.

‎— Yani ona ikram edeceğim diye boşuna sevinme...

‎Çilekli ev sinirlenmiş.

‎— Sen her şeye karışma! Git, ormanda büyümeye devam et, demiş.

‎Daha sonra frambuazlı ağaç araya girmiş.

‎— Heyyy, arkadaşlar! Tartışmayalım. Bu güzel, şirin kızımız uyansın; konuşalım, anlatalım, demiş.

‎Biraz vakit geçtikten sonra Ayşin uyanmaya başlamış.

‎— Ben neredeyim? Neresi burası?

‎— Burası Pastalar Diyarı. Aramıza hoş geldin, demişler.

‎— Bizim buraya aslında kimse gelemez. Yolu bulamaz. Bizim için bu bir mucize!

‎Aramıza hoş geldin, diyerek çok mutlu olmuşlar.

‎Ayşin, büyük bir şaşkınlık içerisinde hem korkmuş hem de buraya nasıl geldiğini anlamaya çalışıyormuş.

‎Çilekli ev:

‎— Hadi gel, bende biraz dinlen, bir şeyler ye, demiş.

‎Frambuazlı ağaç da:

‎— Evet, sen dinlen. Sana bir şeyler ikram edelim. Daha sonra kendinden bahsedersin, demiş.

‎Ayşin o kadar çok pasta yemiş ki...

‎— Hayatımda hiç bu kadar pasta yememiştim. Beni çok mutlu ettiniz. Annem olsaydı süt, yumurta ve peynir yemem için zorlardı. Beni bu kadar pasta yerken görse çok kızardı, diyerek kahkahalar atmış.

‎Daha sonra bir an düşünmüş.

‎— Ben evime geri nasıl dönebilirim? Burada kalırsam beni merak ederler, demiş.

‎Çilekli ev:

‎— Seni evine göndeririz, merak etme. Aşağı tarafta ormanın çıkışı var. Bugün akşama kadar oyun oynayalım, ister misin?

‎— Evet, isterim!

‎— Hem seni diğer dostlarımızla da tanıştırırız.

‎Ayşin o kadar mutlu olmuş ki...

‎Pastalar Diyarı'nda binbir çeşit pastadan yapılmış oyuncaklar ve çiçekler varmış.

‎Sonra aralarından, pastadan yapılmış, uzun saçlı bir kız Ayşin'e çok dikkatli bir şekilde bakıyormuş.

‎Ayşin onu görünce çok beğenmiş.

‎— Senin adın ne? Ne kadar güzelsin!

‎— Benim adım Karamel. Senin adın ne?

‎— Sen de çok güzelsin. Benim adım Ayşin. Sizleri tanıdığım için çok mutlu oldum.

‎O gün akşama kadar oyunlar oynayıp şarkılar söylemişler. Ormandaki herkesle tanışmış, dost olmuşlardı.

‎Ayşin, hayatında hiç bu kadar mutlu olmamıştı.

‎Şimdi eve dönme zamanı gelmişti. Herkesi garip bir hüzün kaplamıştı.

‎Ayşin herkesle vedalaşmış ve ormanın sonuna geldiğinde arkadaşlarının seslerini duymuştu.

‎— Ayşin, sen neredesin? Akşam oldu. Az daha ailene haber verecektik! Seni kayboldun zannettik. Neredeydin?

‎— Hiçbir yerde değildim. Çok uzağa gidince yolumu kaybettim, demiş.

‎Ayşin, yaşadığı mutluluğu ve dostlarını hiç kimseye anlatmamış.

‎Bu güzel anı, içinde saklı kalmış. Onları hiçbir zaman unutmamış.

‎Ayşin, o gece yatağına uzandığında Pastalar Diyarı'ndaki dostlarını düşünüyormuş. Karamel'i, çilekli evi ve frambuazlı ağacı hiç unutmamış.

‎Tam uykuya dalacakken yastığının üzerinde minicik, ışıl ışıl parlayan pembe bir şeker görmüş.

‎Şekeri avucuna aldığı anda incecik bir ses duymuş:

‎— Ayşin, bizi duyabiliyor musun? Seni özledik!

‎Ayşin heyecanla doğrulmuş.

‎— Dostlarım! Ben de sizi çok özledim. Acaba yeniden buluşabilecek miyiz?

‎Şeker bir kez daha parlamış ve ardından usulca sönmüş.

‎Ayşin şekeri yastığının altına koyup gülümseyerek gözlerini kapatmış. Artık biliyormuş ki Pastalar Diyarı'ndaki dostlarıyla macerası henüz bitmemiş.

‎Kim bilir, belki de çok yakında yeniden buluşacaklarmış...

‎