Yalnızlığım

YALNIZLIĞIM

Bir gece çöktü içimin kıyısına 

Ay sustu 

Yıldızlar çekildi göğümden

Bir ben kaldım 

Bir de adını koyamadığım o derin boşluk 

Sanki bütün yollar dönüp dolaşıp 

Kendi içimde kayboldu 

Yalnızlık dedikleri 

Bir odada tek başına kalmak değilmiş meğer 

İnsan bazen binlerce sesin içinde 

Kendi sesine hasret kalırmış 

Bir yudum huzur ararmış gönül

Dünya avuçlarında olsa da 

Ruhun susuzluğu dinmezmiş 

Ben gecenin koynunda 

Kendimi ararken 

Her gölgede biraz daha eksildim 

Sonra anladım 

Karanlık insanın üstüne değil 

İçine çöker bazen 

Ve en derin kuyu

İnsanın kendi nefsine düştüğü yermiş 

Ey Rabbim 

Bu yalnızlık ki 

Ne bir kapıyı çalar 

Ne bir ayak sesi bırakır ardında 

Yalnızca kalbin duvarlarına 

Sessizce adını yazar 

Ben bu sessizliğin içinde 

Sana acılan bir pencere buldum 

Meğer insan herkesten 

Uzaklaştığın da kendi hakikatine yaklaşırmış 

Her kayboluş bir arayış 

Her susuş bir niyaz

Her gözyaşı 

Rahmetine uzanan gizli bir yolmuş 

Şimdi yalnızlığımı 

Bir seccade gibi seriyorum gecenin önüne 

Ne dünyadan bir ses bekliyorum 

Ne de kaderden bir izah 

Bir tek sen bilirsin Allah'ım 

Bu garip gönlün en tenha yerinde 

Hala sana dönük bir dua var 

Ve bilirim 

Bir gün bütün gölgeler 

Çekilecek içimde 

Bir gün suskunluk çözülecek 

O vakit anlayacağım 

Ben hiçbir zaman 

Bütünüyle yalnız değilmişim 

Senin rahmetin 

En karanlık gecemde bile 

Beni benden önce bulurmuş.

      Tarih:04/11/2026

         Aydın EYÜBOĞLU