Elveda İstanbul

ELVEDA İSTANBUL

Hazin bir sonbahar akşamı çöktün yüreğime İstanbul…

Dalgaların sesinde duydum hüznünü,

Böylece bir özlem rüzgârı savurdu beni,

Mazinin unutulmuş, ıssız rıhtımına sessizce…

Ey mavi gözlü su...

Bir yanım çocukluğum, bir yanım kayıplarım…

Hangi hatıranın gölgesinde ağlar anılarım bilirmisin?

Götür beni duygularımın savrulduğu en tenha dehlizlerine İstanbul,

Belki kendimi bulurum

Kaybettiklerimin kıyısında…

Ah İstanbul’um… ah güzel İstanbul!

Kaç gönül ağladı,senin kıyılarında,

Kaç sevdalı son kez el salladı,

Kaç insan kalabalıkların içinde

Kendi yalnızlığına sarıldı bilirmisin...?

Onun için bazen içimde fırtınalar kopar,

Bazen bir esintin dokunur yarama.

Senin rüzgârların umut taşır ufkuma,

Ama her dalgan bir başka özlem bırakır

Yorgun ve kırgın ruhuma.

Bir bakış yeter, mavi yüzüne bakmaya,

Bir dalgan yeter, geçmişime dalmaya…

Sonra unuturum kim olduğumu,

Kendimi bulurum enginlerinde,

Kaybolduğumu sandığım yerde.

Sonra dalgaların vurur usulca yüzüme,

Sanki bir anne şefkatinde..

Her damlan bir hatıra,

Her köpüğün içimde yarım kalmış bir cümle…

Ah İstanbul’um…

Şimdi vakit ayrılık vakti…

Gözlerim ufkunda, yüreğim kıyılarında,

Bir parçam sende kalacak,

Bir parçam gurbetin yollarında…

Elveda İstanbul…

Bir gün yine döner miyim bilmem,

Ama sen bil ki güzel şehrim;

Ben senden ayrılıyorum yalnızca gözlerimle…

Yüreğim, son dalgan kıyıya vurana dek

Hep seninle...!

                  Gazi Çakmak