İnsan Oğlu Piştikçe

Sararan yaprak gibi hazırım ben düşmeye 

Toprak olurum tekrar can veririm düştükçe 

Kor ateşler içinde hazırım ben pişmeye 

Tadına doyum olmaz insanoğlu piştikçe 

Beklerim tohum gibi Filiz verip çıkmaya

Karanlıktan çıkıp da ben güneşe bakmaya 

Sevenlerin elinde buram buram kokmaya 

Kokusuna doyulmaz güller açıp coştukça 

Hava su toprak ile beslenerek yol aldım 

Yağmur yağdı üstüme Kara çamura daldım 

Karanlıklar içinde yine ben yalnız kaldım 

İnsan çamura batar doğru yoldan şaştıkça 

Tuttular dallarımı çatır çatır kırdılar 

Bu acı yetmez deyip orta yerden yardılar 

Açık yaram üstüne çuldan sargı sardılar 

Diner mi bu acılar yaraları deştikçe

Kütük olur köklerim ısıtırım yanarak 

Közüme suyu döker içerim ben kanarak 

Buz tutar hücrelerim karda kışta donarak 

Ben yolumu bulurum dağı taşı aştıkça

Ağaç içinden çürür yıkılmadan dik durur 

Kurt kemerir dalını işte o zaman kurur 

Yıkılmam diyeni de yıkıp geçti bu gurur 

Bilinmedi değerim ben her şeye koştukça