Güz Hatıraları V'akit İkindi
Adam ikindi vaktinin serinliğini ellerinde saklayarak uzun uzun baktığı kadının gözlerinin içine, kadın bakışlarını bir anda toprağa gömerek gözlerini adamın kalbinden aldı. Uzun uzun susmaları ile birlikte gün devrilmiş, kızıl bir renge bürünmüştü gökyüzü.
İkindi serinliğinin yerini akşamın yavaş ama kararlı sessizliği alırken, aralarındaki mesafe sanki biraz daha daralmış; kelimelerin hükmünü yitirdiği bu ağır sükûnet ikisinin de omuzlarına ince bir şal gibi örtülmüştü. Kadın, topraktan ağır ağır kopardığı bakışlarını yeniden adamın yüzüne çıkardığında, batan güneşin son kızıllıkları göz bebeklerinde titreşiyordu.
"Bazen," dedi kadın, sesi rüzgârın kurumuş yaprakları hışırdatmasından bile daha mahzun bir fısıltıyla, "bazı vedalar kelimelerle edilmez. Tıpkı şu günün devrilişi gibi... Kimseye sormadan, gürültü koparmadan, usulca çekip gider."
Adam, kadının cümlelerinin arasına sinmiş o gizli sızıyı duydu ama sükûtunu bozmadı. Sadece parmaklarını hafifçe kıpırdatarak, o serin ikindinin hatırasını avuçlarında tutmaya devam etti. Gökyüzündeki kızıllık koyulaşıp laciverte dönerken, aralarındaki bu derin suskunluk, belki de bugüne dek birbirlerine söyledikleri en uzun cümleden çok daha ağır bir hakikati taşıyordu.
Gece karanlık bir perde gibi üzerlerine indiğinde, yıllardır düğümlenmiş o sükûnet nihayet çözüldü; karanlık, ikisinin de omuzlarına yarım kalmış bir geçmişin gölgesini düşürdü. Kadın, kapısı bir daha açılmamak üzere mühürlenmiş eski bir defteri aralarındaki boşluğa bırakır gibi derinden iç çekerek konuştu:
"Biliyor musun, o sonbahar günü sen arkanı dönüp gittiğinde, içimdeki bütün mevsimler kurudu sanmıştım. Gökyüzü o gün de tıpkı böyle kızıldı; ama ben o kızıllığı bir yangın olarak değil, ömrümün üzerine örtülen sessiz bir kefen olarak bilmiştim."
Adam, kadının sesindeki o kadim kırgınlığı göğüs kafesinin en kuytu yerinde hissetti. Yılların paslı kilitleri ardında saklanan o sır, nihayet ikisinin de nefesiyle gün yüzüne çıkıyordu. "Gidişim senin için bir sessizlikti belki," dedi adam, sesi akşam rüzgârında ince bir dal gibi titreyerek, "ama benim için her adımda geride bıraktığım birer parça ömürdü. O gün gitmeye mecburdum; çünkü kalsaydım, ikimizin de bu enkazın altında kalacağını biliyordum."
Karanlık iyice derinleşip sokak lambaları birer birer solgun ışıklarını yakarken, aralarındaki bütün sırlar dökülmüş; geriye yalnızca birbirlerinin gözlerine bakarak geçirdikleri o uzun, yakıcı ama arınmış anlar kalmıştı. Ancak ufukta yavaşça beliren o kaçınılmaz ayrılık vaktinin soğuk rüzgârı, şimdi ikisinin de ellerini üşütüyordu.
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu