Dilsiz Müslüman

Camiye girerler sürü halinde,

Doğruyu söylemez dilsiz Müslüman!

Kitabı gösteriş için elinde,

Okumaz; inandım sanır konuşur,

En basit konuda susmaz yenişir,

İmamı bulunca ona danışır,

Dokununca geri çekilir safta,

Ondan dürüst yoktur ötünce lafta,

Mezara girince öğrenir gafta,

Hortumu çok sever şebeke kurar,

Dinini unutur çakılı durar,

Cenneti kesindir(!) kendince karar,

Rehberlik istesen kaçar; karışmaz,

Haksız olduğunu bilir barışmaz,

Düşmanı ruhunda bulup yarışmaz,

            Yetmişinde hacı(!) koyar sakalı,

            Kurt olmuştur artık soyar çakalı,

            Son takım olacak kesik yakalı,

Beş vakit namazda camiye koşar,

El açan garibe yardımda şaşar,

Herkes horlasa da Dursunî beşer,

Dalında kurumuş gülsüz Müslüman!

Dursun Yeşil –2009