İnsanız İşte

İNSANIZ İŞTE

Doğarken

Küçücük bir melektik

Zamanla gelişip serpildik

Kimimiz şanslıydık

Kuş sütüyle beslendik

Kimimiz kadersizdik

Tahta zemindi ana kucağımız

Kuş tüyünden olmadı yatağımız

Alın yazımıza boyun eğdik

İnsandık,

İnsan olmayı öğrendik

Paylaştık lokmamızı

Arkadaş dost dedik

Sevdik birbirimizi

İnsandık

İnsanca davrandık

Yaşam zormuş, bazılarına

Sevgi öğretilmemiş ki onlara

Hoyrat ellerde, yaban büyümüş

Üstü çalı çırpıyla örtülmüş

Aç kalmış, açıkta kalmış

Sevmeyi öğrenmemiş

Paylaşmayı bilememiş

İnsan gibi yaşamamış

Peki, hangimiz insan

Hoşgörülü, sevgiyle, büyüyen mi?

Yoksa dayak yiyip

Sokaklarda yetişen mi?

Yanlış nerde acaba

İnsanız işte

İnsanca yaşıyoruz

Sevgisiz büyüyeni de

Asla kınamıyoruz

İnsanız, insanca yaşamayı öğreniyoruz.

SERAP ATAY

9-8-2010