Düslere Mahküm Misralar

AK DÜSMÜS

Saçlarına ak düşmüş

Ellerinde senelerin izleri vardı

Oturmuş sandalyesine

Bakışları dalmış uzaklara

Geçmişin su gibi akışına bakıyordu

Ne çabuk geçmişti

Bazen sevinç bazen gözyaşı dolu günler

Avuçlarından akıp gitmesin diye

Zamanı çok durdurmak istediği anlar olmuştu

Sesizliğe kapılıp

Gülüp geçemediği hatıraları hissediyordu

Avuçlarına almış sıkı sıkı tutuyordu

Tırnakları avuçlarında iz bırakıyordu

Acıdığını bile hissetmiyordu

Tren istasyonunda bekler gibi

Son yolculugu düsünüyordu

Artık onun için yaşamın

yavaş yavaş sona geldiğini biliyordu

geldiği gibi gideceğine inanıyordu

ve kendisi gibi yaşlılıktan inleyen

sandalyesine oturmuş bekliyordu

Bir fesi bir bastonu kalacakti geriye

Uzun  uzun bakti ellerindeki yasam cizgilerine

O cizgilerde kendisi gibi yok olacakti özlerde

Unutulmuslarin yanina gidecekti olmayan geriye dönüslerde.

Sengül Kaplan Teke