Çay Destanı

Semaverin derunu  başlar içli besteye.

Bir ışık huzmesidir  çağırılan desteye.

İlaç olur sineye  suyun an has türküsü.

Huzur dem alır suda dayanır küpeşteye.

Demlik  nefesin tutar gözleri buğu buğu.

Gizemli  hâl doldurur bardaktaki boşluğu.

İnsicam  şarkı olur şıngırdar  kaşık bardak.

Yudum yudum içilen ince zarif bir kuğu.

Söz biter füsun başlar damakta iz bırakır.

Gamzesi yakan çiçek bülbül olur da şakır.

Dem alır  zaman ve an şeker karışır çaya.

Yâr acı çayı demler  yadında  tadı kalır.

Gözdedir  kâşanede yârin demlediği çay.

Ayrı bir hazla doğar yârle beraberken  ay.

Ünsiyet kapısını  aralayıp kapatır.

Yârdeki bu hâlleri  naz mahreçli füsun say.

Eli değse  demliğe  haz deryasına döner.

Olmadığı mekanda bir bir ışıklar söner.

Çayın rengi çözülür ve suyun başı döner.

Onu solur tüm mekan  temennaya durur yer.

Saray bahçelerinde salınırken hayali.

Dönüp dönüp de bakar geçip giden ahali.

Semaverle demliğe  itibar ondan gelir.

Güzeldir gönül çeler  albenili her hâli.

Adında destelenir güllerin en güzeli.

Dudakları karanfil sanki ak zambak eli.

Misal  odur  afete  gönle düşen ateş kor.

Nefesi bazen yakar bazense bahar yeli.

Cümle güzelliğiyle  sel olur gönle dolar.

Gülüşü işler içe güller kıskanır solar.

Renk olur suda adı açar güller misali.

Buğusu  gözlere nem  su ağlar saçın yolar.

Huzur çağlayanından iner tevazu ile.

Semaver  ketumlaşır ve demlik gelir dile.

Sebil olur güzellik inzivadadır çile.

Yâr küsüp gitti artık geri gelmez nafile…

Ankara,30.08.2010 İ.K