Yine Bayram !

Her bayram aynı duyguları yaşar oldum nedense...Belki yaşın kemale ermesi;ana baba kaygılarını yaşamam belki de ailevi bir burukluğu hala yaşıyor olmam...

Ne bileyim daha dün gibi çocukluğumun ,gençliğimin bayramları ve hazzı...Oysa şimdi onlardan eser kalmadı ,kalmamış...Neden ,niçin diye düşünüyorum da hala bir neden bulamamanın sıkıntısı çöküyor bu bayram sabahında...

Belki eylülle kucaklaşması bu bayramın daha da buruk geçmesine nedendir ne dersiniz...Belki de ...

Oysa ne istiyorum neler istiyorum bir bilseniz ,otuz yıl öncesine dönmek gençliğimin o ele avuca sığmaz haşarılığını yaşamak belki de...Bir insan bu kadar değişir mi diye sorguluyorum kendimi.Şehre bakıyorum kalabalık,çevreme bakıyorum insanlar mutlu ya ben...

Acaba meşguliyetlerim mi beni bu ruh ve umutsuzluğa duhul eden .Ya da ne bileyim orta yaş sendromu mu yaşıyorum.Her durumda bayram gelmiş neyime diyen bir ruh hali var ki hiç de memnun değilim bu gerçekten.

Şimdi baba evinde annemin dizlerinin dibinde hiçbir şey ve kimseyi düşünmeden uyuyabilsem inanın başka bahtiyarlık istemezdim.Annemin saçlarımı okşaması arada bir alnıma öpücüğünü kondurması işte hayatın anlamı buydu benim için...

Mümkün mü derseniz olmaması için aslında bir sebep de göremiyorum içimdeki burukluktan gayrı...Her bayram diyorum bunu yapacağım tüm kaygılardan azade hiçbirşey düşünmeden ama nafile olmuyor olamıyor.

Yüreğimde bir sancı var bu bayram sabahı da .Annem çağırıyor sessiz çığlığın ardından.Babam o dev adam suskun ''''Nerdesin ''''diyebiliyor mağrur bakışlarıyla...

Özlemlerimle başlayan bir bayram sabahı daha hüzün sağanağında kaybolup gidiyor...Sahi daha mezarlık ziyaretimiz var yapmadığımız ,dua bekleyen aile büyüklerimiz sevdiklerimiz...Dirileri unuttuk ölülerimizi yadedelim...Sevgiyle kalın...