Ölen Sevgimiz

Herkes bakıyor uzaktan
Kimse paylaşmıyor mutluluğunu, üzüntüsünü
Herkes içinde ağlıyor, içinde gülüyor
Paylaşmak istermiyor içinde yaşadığı duyguları

Ne kahkahalar var sokaklarda çınlayan
Ne mutsuzluklar,haykırışlar
Eksik hep bir yanımız o zaman
Nerede bizim sevgimiz

Yaşama neden hep tek tutunmuşuz?
Neden kendi kendimize konuşmuşuz?
Cevabını bilmediğimiz sorular içimizde büyürken
Neden susup oturmuşuz?

Hayatın zorluğunu bile bile
Birbirimize destek olmamışız
Sevgisizlik artarken
Sevgiyi aşılayamamışız

Yaşamın içinde çırpınırken
Gözlerimizi kapatmışız.
Acıları duymamak için
Elimizden geleni yapmışız

Son nefesimizde bile
Yapayanlız göçmüşüz
Geriye dönüp baktığımızda
Hep karanlık görmüşüz.

Bütün yalnızlıkları
Kalbimize gömmüşüz
Farkında olmadan henüz
İçimizdeki sevgiyi öldürmüşüz...