Horlanma Gönül

Onlarla uçup da horlanma gönül.

Karda kardelenden başkası açmaz,

Duygunu anlamak işlere gelmez,

Düştüğü bataklık altını delmez,

Halini çekenden başkası bilmez,

Varsın essin ala boranlı tufan,

Hoş tut da dertlere karmasın kafan,

Belini büküyor taşınmaz küfen,

Üstatlarda yalnız gelip geçmişler,

Zehir badesini bilip seçmişler,

Dilleriyle şaha kefen biçmişler,

Gönül dostum diye girer koluna,

Derdini paylaşsan gider yoluna,

Eksiğini görse söyler duluna,

            Şeytanı geçse de dostum sandığın,

Sunanlar utansın zehir bandığın,

            Yanına kâr kalır içten yandığın,

Ağaca kurt kökten, gövdeden girer;

Şairler toprakta murada erer,

Dursunî'yi gören defteri dürer,

Hasmını görünce harlanma gönül.

Dursun Yeşil –2009