Yanlızlığım....

Yine kafamda kara bulutlar....

      Yine yanlızım alabildiğince,kalabalığın içinde.

Yanlızlıgın acısı çöreklendi,oturdu sanki yüreğime.

      Hiç umut,hiç çare yok gibi....

Niye geldimki bu dünyaya?

      Niçin yaşıyorum sanki?

Yaşama amacım direnmekteki gayem ne?

      Koskoca bir boşluk sanki geçmişim,

Zifiri karanlık geleceğim,

      İçi hiç dolmayacak,dipsiz bir kuyu gibi.

Ruhumda daima bir açlık,

      Doyurmak sanki mümkün değil.

Çevremde bir sürü kalabalık,

      Lakin,içi boş,amaçsız ve gayesiz

Daha çok hissediyorum o zamanlar yanlızlığımın acısını,

      Daha çok yanıyor canım.

Susuzluktan kuruyan ağaç misali,

      Daha çok kuruduğunu hissediyorum ruhumun.

Vefasızlıktan ve sevgisizlikten..

      Aşkı anlatırmısınız bana!