Çığlık Çığlığa

Gecenin karanlığında ,
Yalnızlığın kollarında
Bir çocuk ağlıyor, çığlık çığlığa
Kimseler duymuyor, kendinden başka

Kıramadım zincirlerimi,
Özgür bırakamadım
Hadi sende sev diyemedim
İçimdeki çocuğu hep susturdum

Gözlerime baktı, safça ve masumca
Usulca, neden dedi,
Ben çocukluğumu hiç yaşamadım ki
Hem aşkı da tatmadım doyasıya

Ağlıyordu çığlık çığlığa
Belki de yaşanmamış yılların hesabını soruyordu
Gözyaşları sele dönmüş, yüreğini ıslatıyordu
Benim güneşim ne zaman doğacak

Ruhumdaki yaraları kimler saracak
Sorguluyordu çocuk
Sessizliğinde kendinle savaşıyordu
İçindeki çocuğa söz geçiremiyordu.

SERAP ATAY
13-10-2010