Paradoks

Bakma durgunluğuma,fırtınalar kopar içimde.
Duruluğum, denizin ağlayışıdır şimdi.
Hıçkırıklar düğümlenmiş dalgaların yüreğinde.
Yine sahillerde yitiğimi ararım şimdi.

Atarım taşları olabildiğince uzaklara.
Kovmak istercesine karabasanları.
Bir paradoks, kümülüsler içinde kapkara.
Ben olur yakar izime basanları.

Deniz aynı deniz,imdada yetişmez ilyas.
Hızıra yetirdim ancak sitemimi.
Ol huzur deryasına selam verip düşmez ilyas.
Şimdi perişanım talan eylemişler gemimi.