Sevmiyorum Bayramları !

Ben, bu gece rüyalarımı sakladım,
Üşümüşlerdi.
Kanatları kanamış,
Bir düş gezgininin ellerinde.
Solmuştu, bulutların kapladığı çehresi.
Yağmur çiseliyordu,
Yağamıyordu gerçi.
Hıçkırıklar düğümlenmiş de kelimelerine,
Şekerli bayramlara inat,
Ağlıyordu içime.

Heyhaat!
Yine çocuklar kapıda,gülen yüzlerle.
El öpüşler,müjdecisi şetaretin.
Ağlamış bir öteki,izleri yanağında.
Çam sakızı var da,hani çoban armağanı.
Attım elimi cebime,
Yazık ki bir onluk var üç çocuğa.
Bölüşün desem ,nasıl...
Kahrettim kendi kendime.
Gerçi utandımsa da,utanacak ben değildim,biliyorum.
Keşke dedim,Akif misali;
Ya sevmeseydim çocukları,
Ya param olaydı,
Sevindireydim onları.
İşte bunun için ,
Daha bilmem nicesi,
Sevmiyorum bayramları.

Ben bayramları sevmiyorum dedimse,
Sanılmasın sakın düşmanım.
Kaybettim sevdiklerimi hep bayram arefesi.
Yine bir yağmur çiseliyor,
Durup durup...
Düğümlendi gıdığımda bir hıçkırık.
Ne gülebiliyorum sensiz,
Ne ağlayışlar özgür.

Kahpelikler var nicesi dünden kaldı.
Anne sevdasına gömdüm düşlerimi.
Bakışlarım,köyümün yollarında,buğulu şimdi.
Bu bayram sabahı,
Solgun bekleyişler anne yüreğinde.
Gelir mi,gelecek mi?
Son tortusu yüreğinin.
Bayramları sevmiyorum,
Sevmeyeceğim bundan sonra...