Gül Kız

Saçlarının belikleri şalvarına değerdi
O yürürken
Söğütler bile dallarını eğerdi

Bilinirdi
Gül kız için ölmeye de değerdi


Gül kız yine uyandı
Kendi gibi
Bir tertemiz sabaha
Diğer uyandığı
Binlerce sabaha eş

Çok iyi biliyordu
Tüyden yastığına
Başını koyunca güneş

Ay' a devrolacaktı nöbet
Ve bitecekti
Kendisine nispet eder gibi
Gökyüzündeki keşmekeş

Giden gün silerken
Islak mendillere gözyaşını
Gül kız tencereye koyacaktı
Dün geceden ıslattığı
Nohut aşını

Ellerinde
Kimseler görmesin diye sakladığı
Çocukluktan kalma bir yara izi
İçinde bir ömür sakladığı
Mehmet adında bir gizi vardı


Bahçelerindeki incirin tadını
Bir de sevdiğinin adını
Hiç unutmadı Gül kız


Çemene kokan bir adama
İki kilim üç güğümle
Onu gelin ettiler
Yaşamını bitirdiler
Bir çukura İttiler


Adı sanı unutulmuş
Şimdilerde bu güller
Kurumaya yüz tutmuş

Nerede o güzellik
Nerede o cazibe
Ne gariptir ki
Döndüm baktım geriye
Gül kız bile unutulmuş…

 

 

 

Ellerinde
Kimseler görmesin diye sakladığı
Çocukluktan kalma bir yara izi
İçinde bir ömür sakladığı
Mehmet adında bir gizi vardı


Bahçelerindeki incirin tadını
Bir de sevdiğinin adını
Hiç unutmadı Gül kız


Çemene kokan bir adama
İki kilim üç güğümle
Onu gelin ettiler
Yaşamını bitirdiler
Bir çukura İttiler


Adı sanı unutulmuş
Şimdilerde bu güller
Kurumaya yüz tutmuş

Nerede o güzellik
Nerede o cazibe
Ne gariptir ki
Döndüm baktım geriye
Gül kız bile unutulmuş…