Nerde Bu Aklım Vicdanın Sesini Neden Anlayamadım

Demek ki çok avundum ve aldanmaların hazin yolunda uyukladım

Ah bilsem ki neleri sayıkladım, düşleri neden umutlara bulaştırdım

Neden bitmez bu hülyalarım ben hangi mecrada yolumu bulacağım

Neleri unutmayacaktım ruhuma bahşedilen aşkı nasıl anlayacaktım

 Sokaklar çok sakin ve şevksiz miskinliği aşikâr eğliyor, neler diyor

Ötmeyen kuşlar nasıl bir sancıyla figan ediyor, boynunu büküyor

Sessiz gönüllerin hicranı niye dinmiyor, açık denizleri çok özlüyor

Gecelerden akseden bu suskun çığlık, kalbime aşk sancılarını ekiyor

 Baktığım her nefesin insicamını tartmayı dilerim gönülden isterim

İnsaniyet adına ne mevcutsa, hiç sakınmadan feda olmayı yeğlerim

Aklıma gelir feryat edenler, gönlünün senasını gizleyenler ne derim

Bugün yine bir burukluk içindeyim, kalbimin sahibine ne söylerim

 Zavallı bir çocuk bakınıyordu, ağzı kurumuş haylice su aranıyordu

Kırılmış musluklar akmıyordu, şadırvanların o melali yalvarıyordu

Ne oldu bize, kırıp dökmek mi geliyor işimize bilmem edep neyimize

Hüzün var içimde, dinmeyen bir sızı başlıyor kalbimde, titretmeyle

 Sokaklar sahipsiz mi sanılacak, hak hukuk kimin nefesini kurtaracak

Neden mahkûmlar kader mahkûmu sayılacak, akıl ve irade ne olacak

Hep suçluluk nasip ve bahtın terekesinde mi aranacak ve avunulacak

Hangi yük, sahibinden habersiz olarak, gönül ikliminde manalaşacak

 Mustafa Cilasun