Son Mektup

Sana bu mektubu,

Ölümümden sonra okursun

Diyerek, yazıyorum;

Hatırlarsın beraberdik bir zamanlar.

Hayaller kurardık, birlikte,

Geleceğimize, dair;

Evler yapardık, köşkler saraylar gibi,

Ve bahçelerimizi süslerdik,

Bahçemize, diktiğimiz güllerle.

Lale sümbüllerle.

Mehtaba bakıp, yıldızlara

Mehtaba karşı seninle;

Sevdamız, dillere destandı.

Yine de kavuşamadık;

Dağları delmiş, Ferhat Şirin gibi;

Nedense, ikimiz;

Şarkılar çalınırdı,

Bizim için, loş salonlarda, içkide akşam eğlencelerinde,

Dans ederdik, onca gözlerin önünde.

Gülerdik güldürdük, insanları fıkralarımızla;

Hele senin, o söylediğin,

Şarkın vardı ya, hani sen çok severdin

sen onu da çok söylerdin,

Sarı gelini.

Nasıl da ağlamıştım, içten, içten

senin dilinden o şarkı nağme, nağme, dökülünce;

Erişilmez olsan da ben hala o günleri anıp özlüyorum,

O günleri yaşıyorum, hayallerimle,

Sensiz geçen, her anım bir acı,

Her yer karanlık benim için, 

ibilesin şimdi ellerin olan sevgilisi;

Uykusuz geceler sendendir,

Gözyaşları, senden, hasret hicran

Sendendir;

Ya sen, ya sen, sen nasılsın şimdi?

Sen bir gece ansızın uyanırsan,

Şayet o derin uykundan;

Bilirim ki uykunu kaçıran o rüya benden, kaynaklanır.

Elveda, elveda unutamadığım,

Şimdi başkasına yar olan,