Gülümsemek Önümüzdeki Bahara Kaldı

garip bir şehir…

garip bir gece…

menekşelerime su verdim

çocuksu bir tebessümle konuştum onlarla

sonra tıp…tıpp…tıppp…

yağmur atıştırmaya başladı

başımı uzattım pencereden dışarı

yağmur yüzüme ve cama çizikler atmaya başladı

gözlerim yorgun ,puslu ve kısık

uyku mahmurluğuyla kapanmak üzere gözlerim

ellerim tutmuyor artık

…

garip bir şehir

garip bir gece

kâbus gibi bir uyku…uyku denilirse…

kalp çarpıntıları içinde âniden sıçradım

kalkıp lâvaboya yürüdüm ter içinde…

gözüm takıldı pencereden dışarıya

dolunayın puslu ışığında "hoh"ladım aynalarımı

dirseğimle silip,canhıraş çığlıklarımı yakaladım kuyruklarından

alaycı baykuşların şahit olduğu gözyaşlarımı sakladım zulama

acılar çekerek döndüm tekrar yatağıma

kara gecenin karanlığının en koyu olduğu zamanında

gözlerime değmeden gözlerin karabasanların döşüme çöküşleriyle

feryatlarım çınladı yeniden odamda

aşkımın acısı sızlattı taa en derin mâhremlerimi

bedenimin arka sokaklarına uğursuzlar,

şakaklarıma kırlar düştü

yüreğimse,mavisini ,kırık bir hüzünle saklar

gülümsemekse,

önümüzdeki bahara…kim bilir..?