Kalbime Dokun

bu şiiri okudugum ilk gün vurulmuştum yıllar oldu her an okuyorum hala beni etkiler bana ait degil ama degilmiki söz agızdan çıktı artık bende sahiplenebilirim...

Kalbime dokun

Bir et parçası değil o

Gözlerini kapat ve içini gör

Yani kendini

Bende var olan seni gör

Varlığın bittiği yerde yokluk başlamaz

Ve senin yokluğunda başlar

Benim için varlığın

Gözlerin çok şey anlatır

Susmuş olsada dudakların

Sen sustukça konuşursun

Benim dilimde

Derin bir manayı taşır bakışların

Ansızın kalbe inen sözcükler gibi

İçten bir bakışın çok şey anlatır

Kısılırsa, huysuzluk alametidir gözlerin

Açılırsa, şaşkınlık

Durgunsa hüzün yüklüdür yüreğin

Yorgunsan, kızgınsan, kaygılıysan

Konuşma... Sadece, kalbime dokun

Beni sana anlatamaz hiçbirşey

Hatta ben bile anlatam

Kendin ara ve öyle bul beni

Uyurken, uyanıkken, yürürken

Ve bir şarkının hüznünde akşamları

Yüreğine sor beni

Sonra kalbine dokun

Kendi kalbine, mekanına Yaradan'ın

Bilmediklerinden haber versin sana

Ve sakinleştirsin ruhunu

Artık özlemeye başlarsın garip bir şaşkınlıkla

Hasretleri yaşarsın anlamsanda

Sebepleri kovalarsın, sonuç çıkmaz bir türlü

Nihayet, ansızın titrerse kalbin

Başın öne doğru düşerse

Susmak bir huy haline gelirse

Bir çiçeği koklarken ürperirsen...

Kalbine dokun, beni orda bulursun

Kalbime dokun, kendini unutursun